Het is maar goed dat ik zo goed gearchiveerd heb.

Kijk maar. Pure nostalgie.

Kijk maar. Pure nostalgie.

…doe mij maar de dingen uit de tijd dat ik nog zes was en elke anderhalf jaar een nieuw broertje of zusje kreeg en mijn papa pestte en mijn papa mij terugpestte door dit aan te zetten. De tijd dat het bed van papa en mama bijna standaard op de toen nog grijze kratjes Grolsch stond, waar in de groene krullerige letters stond: "Van Vakmanschap tot Meesterschap". De dingen uit de tijd dat ik in een plas lego op de grond zat toen mijn mama me uitlegde wat een eiland was, dat mijn zus en ik een kist lego op de grond mochten omkeren toen we naar dat eiland op vakantie gingen. Doe mij maar de muziek die ik vroeger intens stom vond – al is het maar omdat papa het nu nooit meer aanzet. <3

Ik kan wel moeilijk doen over het feit dat ik boeken herlees, herlees, herlees, kinderboeken pak en niets hoogwaardigs doe, maar uiteindelijk is dat misschien wat ik nodig heb: rust & herhaling. De herinnering van alles wat ik ooit heb gedaan om te kalmeren. Een warm bad in Het leven van Pi en Merel van Haeghe, in mijn body butter van Rituals die naar vijgen en vooral, vooral naar Corsica ruikt, duur parfum, mijn haar laten knippen en verven. Het levert weer problemen op, want ik geef zóveel geld uit, maar als dat ervoor zorgt dat het goed met me gaat…

…is het het dan waard?

Hoe opgekropt alles kan zijn in de zomer. Hoe verbannen, hoe verbolgen, hoe verwrongen. Hoe ik me in een hangmat kan wikkelen terwijl mijn papa de enige echte Oosterse popzender luistert en kan bedenken dat ik gelukkig ben, al schrijf ik niet meer en weet ik niet of de stof voor mijn jurkje de juiste is. Al weet ik niets meer. Al weet ik niets, het is zomer en de regenboog uit de hangmat en het gegil van mijn zusjes en mijn beste vriendinnetje.

De woorden zijn zo afgesleten.

Ik ben zo zwaarmoedig soms. Zo verantwoordelijk voor al die andere mensen. En dat altijd nadat ik een dag heb gehuppeld, gestuiterd, aan andere mensen heb geleerd hoe de wet van vraag en aanbod of de Lorenzcurve werkt. Tja. Mja. Ik wil nadenken, maar er is geen tijd. Ik wil op de grond liggen, maar mijn schouders doen teveel pijn. Gelukkig heb ik L.L. en mijn bed.

Het enige wat ik wil is luisteren naar I'm good I'm gone, naar buiten kijken, op de grond liggen, aardbeien eten en hangen. Hangen, hangen, hangen. Ik kan geen boek lezen, geen paper schrijven, geen groepsgenootje bellen; het is zomer en wat doe ik?

Ik trek me terug zoals de grote schelpen uit Zo god het wil. Feest.

hangt het samen? Het stemmetje en het overheersende gevoel: "The days are long, but the years are short"? Wat doen we nu? Waarom ben ik hier ook alweer?

De existentiële crisis is terug en ik verwelkom haar met open armen.